تاریخ جودو در جهان و چه قوانین و فنونی دارد؟

[always]

1. کمربند مشکی می‌رسند.وتا دان 10 ادامه میابد.
اصطلاحات

o جودوکا:جودوکار
o اوکِمی: تکنیک افت (نحوهٔ صحیح زمین خوردن)
o کوزوشی:کشش و بر هم زدن تعادل
o مای‌ماواری:غلت به جلو
o دوجو: محل تمرین جودو
o سن‌سِی: استاد
o میگی: راست
o هیداری: چپ
o جودوگی :لباس جودو
o ریتسو:بلند شو
o سزا:نشستن
o رِی:ادای احترام
o هاجیمه:دستور شروع مسابقه
o متی:دستور توقف مسابقه
o جونای:داخل
o جوگای:خارج
o تاتامی:تشک جودو
o نه‌وازا: کار در خاک
o توري : مبارزي كه اجراي فن مي كند
o اوكي : مبارزي كه فن بر روي او اجرا مي شود
o آنزا:چهار زانو نشستن
o آشی وازا:تکنیکهای پا
o آیومی آشی:راه رفتن معمولی
o گوشین هو:روش های دفاع از خود
o گوشین جوتسو:هنر دفاع از خود
o هانسوکوماکی:شکستن مقررات در مسبقه
o جی گوهان تای:وضعیت اصلی دفاع
o جوسی کی:نشتن در مکان بالا برای جودکاران سطح بالا
o کاکی:اجرای واقعی پرتاپ
o کی کو:تمرین
o کی گا:صدمه
o کی آی:فریاد روحیه بخش
o کوشی وازا:تکنیکهای کفل
o مودان شا:کسی که کمربند سیاه ندارد
o ناگه وازا:تکنیکهای پرتاپ کردن
o اوه بی:کمربندی که روی لباس می پشند
o ری گی شاهو:تشریفات وآیین رسوم تشک
o رنراکووازا:تکنیکهای ترکیبی
o رنزوکووازا:تکنیکهای ادامه دار
o ریسوری:تعظیم کردن در حات ایستاده
o شی آی:مسابقه
o سوتای رنشو:حریف تمرینی
o تای ساباکی:حرکات بدن
o توکویی وازا:تکنیکهای مورد علاقه
o تسوکوری:وضعیت گرفتن برای پرتاپ
o تسوری کومی:بال کشیدن
o وازا:تکنیک
o یودان شا:کسی کمربن سیاه دارد
o زاری:تعظیم کردن در حلت زانوزده
o نوگاره کاتا:روشهای فرار

فنون

فنون جودو در دو بخش فنون پرتابی و فنون كانسس و شيمه قرار می‌گيرد:
1- ناگه‌وازا(فنون پرتابی):
اين فنون كه به فنون پرتابی شهرت دارد در سه بخش ته وازا(فنون دست)، کوشی وازا (فنون كمر) و آشی وازا (فنو* تای اوتوشی

o اوچی ماتا
o اوچی گاری (فنون پا)
o کوچی گاری (فنون پا)
o اوسوتو گاری (فنون پا)

2- کاتامه‌وازا(كانسه ، شيمه):

o کان ستسو وازا (کانسه): برگرداندن و فشردن مفصل‌ها به سوی مخالف و بیش از دامنه حرکت طبیعی‌شان
o شیمه‌وازا:انسداد شریان‌های خون‌رسان به مغز

* ناگه وازا( nage waza ) تکنیکهای پرتابی o تاچی وازا (tachi - waza): تکنیکهای ایستادن + ته وازا (te-waza): تکنیکهای دست + کوشی وازا (koshi-waza) :تکنیکهای مفصل رانی یا کمر + اشی وازا (ashi-waza) :تکنیکهای پا یا ساق پا o سوتمی وازا (sutemi-waza) : تکنیکهای فداکارانه + ماسوتمی وازا (ma-sutemi-waza) : تکنیکهای خوابیده از پشت + یوکو سوتمی وازا (yoko-sutemi-waza) :تکینکهای خوابیده از پهلو * نه وازا یا کاتامه وازا (ne-waza): تکنیکهای گلاویزی o اوسای کومی وازا (osaekomi-waza ) :کنترل کردن و نگه داشتن o شیمه وازا (shime-waza ) : خفه کردن o کانستسو وازا (kansetsu-waza ) : قفل کردن و شکستن مفاصل * آتمی وازا (atemi - waza) : تکنیکهای ضربه زدن به نقاط حساس امتیازات

در این ورزش چهار نوع امتیاز وجود دارد که به ترتیب زیر می‌باشد:

1. کوکااز سال 2008 حذف شد
2. یوکو
3. وازاآری
4. ایپون

کوکا کمترین امتیاز يا معادل يك امتياز می‌باشد. یوکو امتیاز متوسط . معادل 10 امتياز و وازاآری امتیاز بزرگ معادل 100 امتياز است. ایپون نیز امتیاز کامل یا ضربه فنی محسوب شده كه معادل 200 امتياز است و کسب این امتیاز باعث برد و پایان مسابقه می‌شود. کسب دو امتیاز وازاآری در طول مسابقه نیز معادل امتیاز ایپون و پایان مسابقه است.در حالی که امتیازات کوکا و یوکو با هم جمع نمی‌شوند.و امتیازات بر اساس ارزش فنی تکنیک اجرا شده است.
امتیاز کوکا به تازگی از جودو حذف شده است.
البته پس از حذف کوکا یوکو معادل 1 امتیاز وازااری معادل 10 امتیاز و ایپون معادل 100 امتیاز شده است.
شيوه پيروزي در مسابقات

در مسابقات جودو كسب امتياز به دو شكل اجراي فنون در حالت تاچي وازا(سرپا) و اجراي فنون در حالت ني وازا (خاك) صورت مي گيرد. هر يك از دو جودوكا كه در طي مسابقه موفق به اجراي فن در يكي از اين دو حالت گردد در صورت دستيابي به امتياز كامل يا ايپون مسابقه را به نفع خود پايان خواهد داد . در صورتي كه جودوكا از فنون تاچي وازا استفاده نمايد داور بسته به شيوه زمين خوردن حريف يكي از امتيازات كوكا ، يوكو ، وازاري يا ايپون را به اجراي كننده فن (توري) خواهد داد . اگر به هر شكل ممكن (مثلاً پس از اجراي فن)دو جودوكا به زمين بيافتند و يكي از دو مبارز بتواند حريف را در حالت خاك يا همان ني وازا (به طوري كه پشت حريف به تشك تماس داشته باشدو بر حريف كاملاً مسلط باشد)مهار نمايد ، داور بسته به مدت زماني كه حريف در حالت خاك است به اجراي كننده فن امتياز خواهد داد . اگر مجري فن براي مدت 25 ثانيه بتواند حريف خود را در خاك نگه دارد بازي با امتياز كامل ايپون به پايان خواهد رسيد .
تاریخ جودو آموزش جودوی کودکان درسال 1882 توسط مرحوم پرفسور جیگارو کانو که خود پایه ریزی کرده بنیان نهاده شد.
جودو از جوجیتسو که نام های مختلف ومکاتب فراوانی داشت سرچشمه گرفته بود.جوجیتسو به معنی هنر حمله یا دفاع ازخود با دست خالی است.پروفسور کانو برترین ویژگی ها ونقاط مثبت همه مکاتب جوجیتسو را جمع آوری وبخش های نامطمئن آن را به کناری نهاد وجودوی نوین کودکان را براساس تفکر وسلیقه خود پایه گذاشت.
این مکتب درابتدا با هنرجو وفضای تمرینی به وسعت 5/21 متر مربع کارخود را آغاز نمود.چند سال بعد برتری جودوی کودکان مورد پذیرش نیروی نظامی قرار گرفت.زیرا شاگردان آن در مسابقات بوجیتسو (هنرهای رزمی باستان)پلیس بر شاگردان مکتب جوجیتسو غلبه نمود.این پیروزی به راستی نخستین گام برای پیشرفت سریع جودوی کودکان درآینده بود.
پیشرفت کانو جودو را به عنوان یک نمرین بدنی ارتقا داد.درسال 1909 او با سازماندهی مکتب کودکان وپیاده کردن مقررات جودو این رشته رزمی را به عنوان نخستین عضو آسیایی وارد کمیته بین المللی المپیک نمود.
وی برای گسترش جودو درسراسر جهان تلاش نمود واولین بار دربازی های المپیک سال 1964 با حمایت طرفداران جودو وکسانی که برای پیشبرد آن تلاش می کردند به صورت رسمی پذیرفته شد.درحال حاضر جودو تقریبا درهمه جای جهان ورزش بسیار محبوبی است.جودو اکنون درقرن دوم حیات خود به سر می برد وبراساس تحقیقی که دولت ژاپن به عمل آورده درصدرفهرست رشته هایی قرار دارد که دیگر کشورها امیداورند ژاپن درآینده آنان را به انجام آن ترغیب کند.