سیاه پوش
2010/02/14, 19:56
کِندو هنر شمشیرزنی ژاپنی است.این هنر هرکسی رابه یاد سامورایی های ژاپن باستان می اندازد. شمشیر روح سامورایی بود وتاریخ ژاپن با تاریخ شمشیر آمیخته است.اولین مأخذ شناخته شده ی شمشیرزنی را می توان در سال789 میلادی ردیابی کرد،زمانی که کومی تاچی(تمرینات شمشیر) به عنوان آموزشی برای فرزندان کوگه یا(نجیب زادگان)در پایتخت آن زمان یعنی شهر نارا مطرح گردید.امّا سرچشمه ی آن بی شک به بیش از دوهزارسال قبل،به دوره های کهن چینی بازمی گردد. اگرچه دوره های "نارا"و"هیان" از ادوار پیشرفتهای عظیم فرهنگی بوده اند؛اما در آن زمان مردم بخش هایی از ژاپن که در تماس مستقیم با پایتخت نبودند دائماً به سبب قیام ها،راهزنی ها وهجوم ساکنان بومی آزار می دیدند.وهمچنین زندگی سخت ایالتی وضرورت حفظ وحراست از منافع واملاک اربابان غیر مقیم در روستاها موجب به وجود آمدن طبقه ی جنگاور گردید.
بد نیست بدانیم که اصطلاح سامورایی در اصل به معنای خدمتکار است واصطلاح صحیح تر برای یک جنگاور،واژه ی بوشی است.
در رأس تمام جنگاوران ژاپنی راهب وجنگاور مشهور سایتو موساشی_بوبنکی قرار داشت(فوت حدود 1190 )،که عهد کرده بود با قدرت دستانش در یک جنگ انفرادی هزار شمشیر بگیرد.گفته می شود که سایتو موساشی به هنگام گرفتن آخرین شمشیرها توسط مینا موتویوشیتسونه جوان شکست خورد واز آن پس ملازم مخصوص او گردید.
در روایات است که میناموتویوشیتسونه طریقه ی استفاده از شمشیر را از یک نژاد اسطوره ای به نام تنگو(ترکیبی از دیوان وپرندگان)که در کوه هیزان نزدیک کیوتو زندگی می کردند،آموخته است.
در اروپا در زمان سلسله های کارولنژین،ساکسونها و وایکینگ ها این عقیده وجود داشت که شمشیرهای معروف دارای خاصیت جادویی هستند. باورهای مشابهی در ژاپن نیز وجود داشت اما با یک فرق مهم:شمشیر یکی از سه نشان امپراطوری و موهبت الهی بود.در قرون 14و15 اکثر موسسان مکاتب منظم و با قاعده ی شمشیرزنی ادعا می کردند که پس از یک دوره ی کامل نیایش،تمرین وتهذیب در یکی از معابد شینتو،الهام گرفته اند.
هنر شمشیرزنی به تدریج برابر با هیهو یا تاکتیک گرفته شد ودر دو خط کاملاً مجزا پیشرفت کرد:1-سن ها_کنجوتسو(فنون جنگ) و2-ریوها_کنجوتسو(آموزش علمی شمشیرزنی)
کندوی مدرن در واقع نتیجه ی توسعه وترقی ریوها_کنجوتسو است.
یکی دیگر از بزرگترین شمشیرزنان مردی بود به نام تسوکاهارا بوکودن،یک نجیب زاده ی کم اهمیت از شرق ژاپن که شمشیرزنی را در معبد معروف کاشیما شینتو،فرا گرفت.نوشته اند که او نوزده بار با شمشیر حقیقی تن به تن مبارزه کرد ودر 37 جنگ واقعی شرکت نمود وچند صد مبارزه ی مسابقه ای با "بوکن"انجام داد.(بوکن شمشیر چوبی تمرینی است که هرگاه در دست افراد با مهارت قرار گیرد کشنده است).وی در سال 1571 در هشتاد سالگی درگذشت.در دوران حیاتش تنها 6 بار مجروح گردید که همه بوسیله ی تیر ودر جنگ اتفاق افتاد.اولین مسابقه اش با شمشیر واقعی که حریفش به قتل رسید در 17 سالگی بود.گفته می شود که در دوران طولانی حیاتش بیش از 200 تن از دشمنانش را به قتل رسانید.
چهار مسئله ی روانی یا ذهنی وجود دارد که در کندو باید بر انها غلبه کرد:ترس ،شک،حیرت وپریشانی.اینها را مجموعاً 4 زهر کندو می شناسند.
مقابله ی مصممانه با این مشکلات از طریق مبارزه با حریفان بسیار ممکن است.
ابزارهای کندو
1. کی گوگی:ژاکت کتانی سبکی که به رنگ سفید است وخطوط مورب سیاه دارد.
2. هاکاما:شلوار گشاد وپر چین که معمولاً سیاه یا آبی تیره است.
3. یوگو:زره که شامل قسمت هایی می باشد:1-من(نقاب صورت)2-دو(زره سینه)3-کوته (دستکش بلند)4-تاره(پیش بندی دفاعی که از شکم وکپل محافظت می کند).
4. آخرین ومهمترین قطعه ی تجهیزات،شینای(شمشیر تمرین)است.
سه نوع شمشیر در کندو مورد استفاده قرار می گیرد:1-تیغه ی واقعی 2-بوکوتو(شمشیر چوبی) 3-شینای خیزرانی.
اهداف یا نقاط ضربه در کندو
از آنجا که کندو از ریوهای تعلیماتی کنجوتسو منتج شده است وبه خاطر اینکه حالت مبارزاتی همگانی ندارد،تعداد مناطق مشخص شده برای برش یا حمله به چند وضعیت محدود است:
1. شومن(برشی عمودی به وسط پیشانی)
2. هیداری من (برش عمودی در شقیقه ی چپ)
3. میگی من(برش عمودی در شقیقه ی راست )
4. میگی دو(برش متمایل به پایین در سمت راست زره ی سینه )
5. گیاکودو(حالتی مشابه حالت بالا ولی در سمت چپ زره ی سینه )
6. کوته (برش مچ یا پایین ساعد دست راست )
7. هیداری کوته (برش مچ یا پایین ساعد دست چپ )
8. تسوکی (ضربه ی مستقیم به گلو )
در بیان ساده اینها هدف هایی هستند که می توان با ضربه به آنها حریف را از پا انداخت؛ و شمشیرزن آموزش دیده می تواند هر قسمت از بدن حریف را که بخواهد ،بدون اندک درنگی برش دهد.
برش چه در تمرین انجام شود و چه در مسابقه،همیشه مستلزم چند معیار اصلی است:
شکل عمومی باید صحیح باشد
برشی که انجام می شود باید با قسمت صحیح شمشیر اجرا گردد
برش باید دقیقاً به یک هدف خاص برسد
باید حرکت پا وجود داشته باشد
شینای نباید در نزدیکی هدف به شمشیر حریف بخورد
برش باید همراه با کیای باشد
کیای صدای انفجار گونه ای است که به گفته ی یک استاد کندو به شخص روحیه می دهد وروحیه ی حریف را تضعیف می کند.
کیای یعنی رسیدن به هماهنگی کامل روح وجسم.
بد نیست بدانیم که اصطلاح سامورایی در اصل به معنای خدمتکار است واصطلاح صحیح تر برای یک جنگاور،واژه ی بوشی است.
در رأس تمام جنگاوران ژاپنی راهب وجنگاور مشهور سایتو موساشی_بوبنکی قرار داشت(فوت حدود 1190 )،که عهد کرده بود با قدرت دستانش در یک جنگ انفرادی هزار شمشیر بگیرد.گفته می شود که سایتو موساشی به هنگام گرفتن آخرین شمشیرها توسط مینا موتویوشیتسونه جوان شکست خورد واز آن پس ملازم مخصوص او گردید.
در روایات است که میناموتویوشیتسونه طریقه ی استفاده از شمشیر را از یک نژاد اسطوره ای به نام تنگو(ترکیبی از دیوان وپرندگان)که در کوه هیزان نزدیک کیوتو زندگی می کردند،آموخته است.
در اروپا در زمان سلسله های کارولنژین،ساکسونها و وایکینگ ها این عقیده وجود داشت که شمشیرهای معروف دارای خاصیت جادویی هستند. باورهای مشابهی در ژاپن نیز وجود داشت اما با یک فرق مهم:شمشیر یکی از سه نشان امپراطوری و موهبت الهی بود.در قرون 14و15 اکثر موسسان مکاتب منظم و با قاعده ی شمشیرزنی ادعا می کردند که پس از یک دوره ی کامل نیایش،تمرین وتهذیب در یکی از معابد شینتو،الهام گرفته اند.
هنر شمشیرزنی به تدریج برابر با هیهو یا تاکتیک گرفته شد ودر دو خط کاملاً مجزا پیشرفت کرد:1-سن ها_کنجوتسو(فنون جنگ) و2-ریوها_کنجوتسو(آموزش علمی شمشیرزنی)
کندوی مدرن در واقع نتیجه ی توسعه وترقی ریوها_کنجوتسو است.
یکی دیگر از بزرگترین شمشیرزنان مردی بود به نام تسوکاهارا بوکودن،یک نجیب زاده ی کم اهمیت از شرق ژاپن که شمشیرزنی را در معبد معروف کاشیما شینتو،فرا گرفت.نوشته اند که او نوزده بار با شمشیر حقیقی تن به تن مبارزه کرد ودر 37 جنگ واقعی شرکت نمود وچند صد مبارزه ی مسابقه ای با "بوکن"انجام داد.(بوکن شمشیر چوبی تمرینی است که هرگاه در دست افراد با مهارت قرار گیرد کشنده است).وی در سال 1571 در هشتاد سالگی درگذشت.در دوران حیاتش تنها 6 بار مجروح گردید که همه بوسیله ی تیر ودر جنگ اتفاق افتاد.اولین مسابقه اش با شمشیر واقعی که حریفش به قتل رسید در 17 سالگی بود.گفته می شود که در دوران طولانی حیاتش بیش از 200 تن از دشمنانش را به قتل رسانید.
چهار مسئله ی روانی یا ذهنی وجود دارد که در کندو باید بر انها غلبه کرد:ترس ،شک،حیرت وپریشانی.اینها را مجموعاً 4 زهر کندو می شناسند.
مقابله ی مصممانه با این مشکلات از طریق مبارزه با حریفان بسیار ممکن است.
ابزارهای کندو
1. کی گوگی:ژاکت کتانی سبکی که به رنگ سفید است وخطوط مورب سیاه دارد.
2. هاکاما:شلوار گشاد وپر چین که معمولاً سیاه یا آبی تیره است.
3. یوگو:زره که شامل قسمت هایی می باشد:1-من(نقاب صورت)2-دو(زره سینه)3-کوته (دستکش بلند)4-تاره(پیش بندی دفاعی که از شکم وکپل محافظت می کند).
4. آخرین ومهمترین قطعه ی تجهیزات،شینای(شمشیر تمرین)است.
سه نوع شمشیر در کندو مورد استفاده قرار می گیرد:1-تیغه ی واقعی 2-بوکوتو(شمشیر چوبی) 3-شینای خیزرانی.
اهداف یا نقاط ضربه در کندو
از آنجا که کندو از ریوهای تعلیماتی کنجوتسو منتج شده است وبه خاطر اینکه حالت مبارزاتی همگانی ندارد،تعداد مناطق مشخص شده برای برش یا حمله به چند وضعیت محدود است:
1. شومن(برشی عمودی به وسط پیشانی)
2. هیداری من (برش عمودی در شقیقه ی چپ)
3. میگی من(برش عمودی در شقیقه ی راست )
4. میگی دو(برش متمایل به پایین در سمت راست زره ی سینه )
5. گیاکودو(حالتی مشابه حالت بالا ولی در سمت چپ زره ی سینه )
6. کوته (برش مچ یا پایین ساعد دست راست )
7. هیداری کوته (برش مچ یا پایین ساعد دست چپ )
8. تسوکی (ضربه ی مستقیم به گلو )
در بیان ساده اینها هدف هایی هستند که می توان با ضربه به آنها حریف را از پا انداخت؛ و شمشیرزن آموزش دیده می تواند هر قسمت از بدن حریف را که بخواهد ،بدون اندک درنگی برش دهد.
برش چه در تمرین انجام شود و چه در مسابقه،همیشه مستلزم چند معیار اصلی است:
شکل عمومی باید صحیح باشد
برشی که انجام می شود باید با قسمت صحیح شمشیر اجرا گردد
برش باید دقیقاً به یک هدف خاص برسد
باید حرکت پا وجود داشته باشد
شینای نباید در نزدیکی هدف به شمشیر حریف بخورد
برش باید همراه با کیای باشد
کیای صدای انفجار گونه ای است که به گفته ی یک استاد کندو به شخص روحیه می دهد وروحیه ی حریف را تضعیف می کند.
کیای یعنی رسیدن به هماهنگی کامل روح وجسم.